Na zijn derde overwinning op rij in Parijs-Roubaix nam Mathieu van der Poel even de tijd om uit de schijnwerpers te stappen en zijn oprechte waardering uit te spreken voor de wielergemeenschap – van de fans langs de kant van de weg die hem door de kasseienstroken joegen tot zijn grootste rivaal van de dag, Tadej Pogačar.
In een wedstrijd die herinnerd zal worden vanwege zowel de hoge dramatiek als de brute intensiteit, graveerde Van der Poel niet alleen zijn naam dieper in de wielerfolklore, maar toonde hij ook de klasse en nederigheid van een ware kampioen.
“Ze lieten me vliegen”: Van der Poel bedankt de fans
Nadat hij solo over de finish kwam in de iconische wielerbaan van Roubaix, verlegde Van der Poel snel de schijnwerpers.
“De overwinning van vandaag is net zo goed voor de fans als voor mij”, zei hij. “Van de eerste tot de laatste sector waren ze overal. Ze schreeuwden, klapten, zwaaiden met vlaggen – ze gaven me vleugels. Het voelde alsof ik over de kasseien vloog.”
De Nederlander, bekend om zijn connectie met de supporters, erkende hoe de elektrische sfeer hem tot het uiterste dreef, vooral nadat zijn slopende strijd met Pogačar was afgebroken.
“In dat laatste uur had ik pijn. Maar ze mijn naam horen roepen hield me op de been. Je wint Roubaix niet alleen – niet hier, nooit.”
Lof voor een waardige rivaal: “Tadej was ongelooflijk”
Ondanks de glorie van zijn achtste Monument-overwinning, toonde Van der Poel respect voor Tadej Pogačar, die de race samen met hem had geanimeerd tot een hartverscheurende valpartij met nog iets meer dan 30 kilometer te gaan.
“Laten we eerlijk zijn – Tadej was vandaag ongelooflijk”, zei Van der Poel. “We gingen op elke sector nek aan nek en dreven elkaar tot het uiterste. Het beloofde een van de meest epische duels in de geschiedenis van Roubaix te worden.”
“Hij verdiende het niet om zo ten onder te gaan. Maar dat is de brute aard van deze koers. Ik heb niets dan bewondering voor hem. Hij liet iedereen zien dat zelfs de Hel van het Noorden hem niet bang kan maken.”
Het duo was op de sector van Mons-en-Pévèle weggereden van het veld en had een uitputtingsslag tussen twee man uitgevochten die de fans op het puntje van hun stoel hield – totdat een diepe sleur op de Carrefour de l’Arbre de Sloveense superster van zijn plaats bracht.
Wederzijds respect na de race
Na de race zou Van der Poel persoonlijk contact hebben gehad met Pogačar om te informeren naar zijn toestand. Hoewel Pogačar geen ernstige blessures overhield, gaf hij toe dat de val hem “met gebroken hart maar trots” achterliet.
In ruil daarvoor prees Pogačar Van der Poels veerkracht en noemde hem “de sterkste en slimste man in de koers”.
Het wederzijdse respect tussen de twee renners was overduidelijk – twee kampioenen die het beste in elkaar naar boven hadden gehaald op het zwaarste slagveld van de wielersport.
Legacy Building
Met deze overwinning voltooide Van der Poel niet alleen een hattrick in Parijs-Roubaix, maar versterkte hij ook zijn reputatie als een van de grootste klassiekerrenners van de moderne tijd. Acht Monument-overwinningen, talloze onvergetelijke momenten, en nog maar 30 jaar oud – de Nederlander schrijft zijn eigen legendarische script.
Maar zelfs te midden van persoonlijke glorie bleef Van der Poels focus op het grotere geheel.
“Deze overwinningen zijn niets zonder de mensen die in je geloven. Je team, je familie, de fans, en ja – zelfs je rivalen,” zei hij. “Vandaag ben ik gewoon dankbaar dat ik deel uitmaak van zoiets bijzonders.”
En voor wielerfans over de hele wereld is dat gevoel wederzijds.
