In een zeldzaam en emotioneel interview lichtte Mathieu van der Poel een tipje van de sluier op over zijn jeugd en deelde hij een eerlijk en kwetsbaar verhaal over de uitdagingen waarmee hij te maken kreeg toen hij opgroeide in een wielerdynastie – en hoe een moment van harde liefde van zijn vader, voormalig profwielrenner Adrie van der Poel, zijn leven een andere wending gaf.
Hoewel Van der Poel vandaag de dag wordt beschouwd als een van de meest opwindende talenten in de sport – met wereldtitels in het veldrijden, mountainbiken en wielrennen – onthulde hij dat de weg naar het sterrendom allesbehalve soepel verliep. Op een gegeven moment in zijn tienerjaren, toen de verwachtingen overweldigend waren en de vooruitgang pijnlijk langzaam leek, kwam hij gevaarlijk dicht bij het opgeven van de sport.
“Er was een tijd dat ik bijna stopte met wielrennen”, bekende Mathieu. “Ik was gefrustreerd. Ik won niet zo vaak als ik dacht dat ik zou moeten, en ik begon me af te vragen of ik wel goed genoeg was. Het voelde alsof de hele wereld naar me keek vanwege mijn achternaam. Het was soms te veel.”
De druk om de zoon te zijn van Adrie van der Poel en de kleinzoon van Raymond Poulidor, twee giganten in de wielergeschiedenis, drukte zwaar op zijn jonge schouders. Op een leeftijd waarop de meeste kinderen gewoon voor de lol fietsen, droeg Mathieu een last van verwachtingen – vaak het gevoel dat alles minder dan winnen gelijk stond aan falen.
Maar het was tijdens een van zijn dieptepunten, na een bijzonder demoraliserende wedstrijd, dat zijn vader ingreep op een manier die een blijvende indruk zou achterlaten.
“Mijn vader gaf me een pak slaag – niet fysiek – maar hij gaf me een serieuze reality check die me tot in mijn diepste wezen schokte,” zei Mathieu, nu grinnikend bij de herinnering. Hij zei me recht in mijn gezicht: ‘Als je wilt stoppen, stop dan. Maar als je blijft, heb dan nooit medelijden met jezelf. Je krijgt niets, zelfs niet met de naam Van der Poel op je shirt. Je moet alles verdienen.’
Die brute eerlijkheid, zonder er doekjes om te winden, dwong de jonge Mathieu om naar binnen te kijken.
‘In het begin was ik boos’, gaf hij toe. ‘Maar na een paar dagen drong het tot me door. Hij was niet hard omdat het hem niets kon schelen – het was juist het tegenovergestelde. Hij geloofde dat ik meer in me had, en hij zou me dat niet laten weggooien.’
Opgegroeid in een gezin waar fietsen een manier van leven was, maar nederigheid en hard werken ononderhandelbaar waren, dankt Mathieu zijn beide ouders, Adrie en zijn moeder Corinne Poulidor, voor het ontwikkelen van de mentale kracht die hem nu kenmerkt.
“Mijn ouders hebben me nooit gepusht om te racen. Ze maakten me duidelijk: je moet het voor jezelf willen, niet voor hen, niet voor iemand anders. Toen het te veel werd, zetten ze me niet onder druk. Ze herinnerden me er alleen aan dat als je er echt van houdt, je ervoor zult vechten.”
Vanaf dat keerpunt veranderde Mathieu’s houding. Hij stopte met zichzelf met anderen te vergelijken, stopte met de angst voor de schaduw van de erfenis van zijn familie en concentreerde zich op het bouwen van zijn eigen pad, één pedaalslag tegelijk.
“Die dag veranderde mijn mindset voorgoed”, zei hij. “Ik besefte dat ik niet racete om aan de verwachtingen van iemand anders te voldoen. Ik racete uit liefde voor de sport. Voor het gevoel van over de finish te vliegen. Voor mezelf.”
De veerkracht die hij in die kwetsbare periode ontwikkelde, zou later een van zijn grootste wapens worden. Of het nu gaat om het doorstaan van barre veldritomstandigheden, het onverschrokken aanvallen op de kasseien van Vlaanderen, of het verslaan van rivalen op weg naar wereldtitels, Mathieu van der Poels taaiheid is legendarisch geworden – en die is terug te voeren op die moeilijke maar leerzame lessen in eigen land.
Nu hij wereldwijd fans blijft vermaken, kijkt Van der Poel met dankbaarheid in plaats van wrok terug op dat kruispunt.
“Soms is het beste wat een vader kan doen, je niet knuffelen als je het moeilijk hebt”, reflecteerde hij. “Het is je eraan herinneren dat je sterk genoeg bent om weer op te staan.”
Voor Mathieu van der Poel ging het bij het weer opstaan niet alleen om het redden van een wielercarrière. Het ging om het ontdekken van het hart van een ware kampioen – een hart dat niet alleen gebouwd is op talent, maar ook op doorzettingsvermogen, nederigheid en de onbreekbare familiebanden.
