Wout van Aert is al lang een favoriet bij de fans, bewonderd om zijn gedurfde racestijl, veelzijdigheid en onverschrokken aanpak van zowel weg- als veldritevenementen. Zijn overwinning in de Škoda Green Jersey van de Tour de France 2022, naast zijn cruciale steun in de gele trui-triomf van Jonas Vingegaard, verstevigden zijn status als een krachtpatser. Fans vierden zijn monumentale overwinningen in Milaan-Sanremo en Strade Bianche (2020), evenals Amstel Gold Race en Gent-Wevelgem (2021).

Maar toen zijn team steeds meer op hem vertrouwde om Vingegaard te steunen, begonnen zijn individuele triomfen af ​​te nemen. Zijn laatste grote overwinning in de klassiekers kwam in 2023 bij de E3 Saxo Bank Classic, en hoewel hij drie etappezeges behaalde in La Vuelta, werd zijn streven naar een andere groene trui in de Grote Ronde door een verwoestende crash in etappe 16 voortijdig beëindigd.

Is Van Aert zijn onverschrokkenheid kwijt?

De opeenvolgende crashes van Van Aert in 2023, eerst bij Dwars door Vlaanderen in maart en daarna bij La Vuelta, eisten hun tol. Hoewel fysiek herstel een uitdaging is, kunnen de psychologische littekens nog moeilijker te overwinnen zijn, vooral als een atleet ouder wordt. Heeft hij op 30-jarige leeftijd moeite om deze tegenslagen te boven te komen?

Recente prestaties suggereren een verandering in zijn race-instincten. In zowel de Omloop Het Nieuwsblad als Kuurne-Brussel-Kuurne was hij ongewoon passief, bleef hij vaak achteraan het peloton en miste hij belangrijke bewegingen. Zelfs toen hij een ondersteunende rol speelde voor Visma’s sprinter Olav Kooij, leek hij aarzelend en viel hij weg voordat de sprint op volle snelheid was.

Wanneer hij massasprints probeerde, lijkt hij aarzelender dan normaal, alsof hij risicovolle situaties vermijdt. Zijn beste resultaat dit seizoen? Een tweede plaats in de Volta ao Algarve’s ITT, een discipline die de chaos van groepswedstrijden wegneemt en de kans op crashes minimaliseert. Dit suggereert dat zijn fysieke vorm intact is, maar zijn racevertrouwen misschien niet.

Van Aerts aarzeling wekt zorgen. Het gezegde “eens gebeten, twee keer verlegen” is vooral van toepassing op wielrennen, waar crashes blijvende mentale effecten kunnen hebben. Hoewel topsporters vaak worden gedefinieerd door hun vermogen om tegenslagen te overwinnen, kunnen zelfs de besten moeite hebben om hun onverschrokkenheid terug te krijgen.

Spaart hij gewoon zijn krachten voor de komende Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, waar hij het opneemt tegen Tadej Pogačar en Mathieu van der Poel? Of geeft hij zijn nederlaag al toe, zoals in een recent interview werd gesuggereerd?

“Ik zie weinig mogelijke scenario’s waarin je Mathieu en Pogačar verslaat terwijl je zelf minder sterk bent”, gaf Van Aert toe. “In mijn geval zou ik minstens hun gelijke moeten zijn om een ​​kans te maken.”

Was dit spelletjes spelen, een realistische inschatting of een vroege overgave?

Van der Poels onwankelbare honger

Ondertussen maakte Mathieu van der Poel zijn debuut in het wegseizoen in Le Samyn en verspilde geen tijd om de wereld eraan te herinneren dat hij dominant was. Ondanks eerdere pogingen tot een solo-aanval, koos hij ervoor om energie te sparen voor de eindsprint, die hij met gemak won. Zijn zelfvertrouwen en agressieve stijl bleven onveranderd, een schril contrast met Van Aerts huidige voorzichtigheid.

Van der Poel vatte het het beste samen: “Als de jeuk te sterk wordt, moet je gewoon racen.”

Misschien is dat wat Van Aert mist: de meedogenloze drang om door angst heen te breken en vol overgave te racen. De komende maanden zullen bepalen of hij nog steeds het vuur heeft om op het hoogste niveau te concurreren.