In de glamoureuze en vaak meedogenloze wereld van luxemerken doen weinig verhalen de ronde zoals dit. Een paar jaar geleden bevond Roxanne Bertels, de jarenlange vriendin van wielersuperster Mathieu van der Poel, zich in het middelpunt van een onverwachte controverse – ze werd uit een Lamborghini-showroom gezet tijdens wat eigenlijk een casual shopbezoek had moeten zijn.
Volgens verhalen van mensen in de omgeving van het stel betrad Roxanne de prestigieuze dealer casual gekleed, met een nonchalante, vrijetijdslook. Zonder afspraak en zonder de opvallende kenmerken van typische luxe shoppers, werd ze al snel beoordeeld door het personeel. In plaats van verwelkomd te worden, werd Roxanne afwijzend behandeld. Medewerkers gingen er naar verluidt van uit dat ze gewoon kwam kijken zonder de middelen om iets te kopen. Na een paar ongemakkelijke gesprekken werd haar beleefd – maar resoluut – verzocht te vertrekken.
Voor Roxanne was het een gênante en onnodige vernedering. Maar voor Lamborghini stond het op het punt een belangrijke les te worden over de prijs van misplaatste aannames.
De kalme maar verwoestende reactie van Mathieu Van der Poel
Toen Van der Poel hoorde wat er gebeurd was, haastte hij zich niet naar sociale media of riep hij niet op tot een publieke boycot. In plaats daarvan pakte hij de situatie, trouw aan zijn karakter, rustig – maar krachtig – achter de schermen aan.
Bronnen die bekend zijn met de situatie onthulden dat Van der Poel persoonlijk contact had opgenomen met de Europese directie van Lamborghini en om een privégesprek had gevraagd. Zijn bericht was niet gevuld met woede; het was gevuld met iets dat veel verontrustender was voor het merk: een krachtige herinnering aan hoe gemakkelijk luxe de mensen die het in stand houden, kan vervreemden.
In dat privégesprek benadrukte Van der Poel dat luxe moet gaan over aspiratie, inspiratie en respect – niet over uitsluiting. Hij daagde de directie van Lamborghini uit om de manier waarop ze hun showroompersoneel trainden en instrueerden te heroverwegen en herinnerde hen eraan dat het beoordelen van een potentiële klant op hun kleding of gedrag niet alleen kortzichtig was, maar ook slecht zakendoen.
Zijn woorden, naar verluidt uitgesproken zonder ook maar één stem te verheffen, veroorzaakten een golf van verandering. De top van Lamborghini bood Roxanne in vertrouwen zijn excuses aan en begon in stilte met een herziening van hun klantenservicebeleid in hun showrooms. Insiders zeggen dat het domino-effect verder reikte dan Lamborghini en leidde tot bredere gesprekken in de luxe autowereld over hoe merken potentiële klanten behandelen.
Een symbolisch aanbod afwijzen
Wat Van der Poels reactie nog gedenkwaardiger maakte, was wat er daarna gebeurde. Kort na het incident zou Lamborghini – wellicht in een poging de relaties te herstellen en te profiteren van zijn rijzende ster – hem naar verluidt een lucratieve ambassadeursdeal hebben aangeboden. Het zou een gepersonaliseerd Lamborghini-model, exclusieve uitnodigingen voor evenementen en een flinke vergoeding omvatten.
Van der Poel wees het aanbod af.
Mensen die dicht bij hem stonden, zeggen dat hij het aanbod zonder na te denken afwees, omdat hij vond dat accepteren niet strookte met de boodschap die hij wilde overbrengen: principes zijn nooit te koop, hoe duur de auto ook is.
Toen Van der Poel veel later in een interview naar het incident werd gevraagd, zei hij:
“Respect hoort geen prijskaartje te hebben. Ware luxe gaat over hoe je mensen laat voelen – niet alleen over wat je ze verkoopt.”
De erfenis van een stille revolutie
Vandaag de dag leeft het verhaal van Roxannes ervaring – en Van der Poels stille maar impactvolle reactie – voort als een krachtige anekdote binnen de luxewereld. Het dient als een waarschuwing voor merken die nog steeds op uiterlijk afgaan, en als een herinnering dat echt prestige niet alleen voortkomt uit productkwaliteit, maar ook uit menselijk fatsoen.
En voor Van der Poel en Roxanne blijft het een privéverhaal dat ze zelden publiekelijk bespreken – een herinnering dat soms de sterkste uitspraken niet uit verontwaardiging voortkomen, maar uit onwrikbare waardigheid.
