In een sport waar twijfels nooit schaars zijn en critici overal op de loer liggen, herinnerde Mathieu van der Poel de wereld eraan waarom hij een van de grootste klassiekerrenners van zijn generatie is. Met een overtuigende solo door de Hel van het Noorden behaalde de Nederlander zijn derde overwinning in Parijs-Roubaix en bracht daarmee de critici die zijn vorm, zijn motivatie en zelfs zijn veelzijdigheid in twijfel trokken, tot zwijgen.
“En dan is het drie…”, zei Van der Poel, met ogen die fonkelden van zowel voldoening als verzet. Het was niet zomaar een overwinning – het was een statement.
Aan de vooravond van Parijs-Roubaix in 2025 was het verhaal rond Van der Poel verrassend sceptisch. Ondanks zijn overtuigende prestaties op het WK en eerdere overwinningen op de Monuments, vroegen critici zich af of hij de kasseien nog wel kon domineren, vooral tegen een veld vol jongere, gretigere uitdagers en met de blessure van Wout van Aert.
Zijn campagne in het vroege voorjaar was solide, maar niet spectaculair, wat velen deed speculeren dat hij mogelijk de scherpte kwijt was die hem op zijn beste dagen onverslaanbaar maakte. Kranten vroegen zich af of hij een plateau had bereikt. Fans fluisterden of het vuur er nog steeds was. Maar voor Van der Poel was de stilte niet uit angst, maar uit focus.
Vanaf de eerste stroken kasseien was het duidelijk dat Van der Poel het meende. Rijdend met de zelfverzekerdheid van iemand die alles al eens eerder had gedaan, bleef hij geduldig door de Arenberg en viel hij aan op het juiste moment. Zijn vernietigende aanval met nog meer dan 60 kilometer te gaan zorgde ervoor dat het peloton in rep en roer raakte. Niemand kon reageren.
Met elke zenuwslopende strook bouwde hij zijn voorsprong – en zijn legende – uit. Toen hij solo de Velodroom van Roubaix binnenreed, juichten de fans niet alleen om de overwinning, maar ook om de manier waarop die was behaald: meedogenloos, poëtisch en onvergetelijk.
Mathieu sluit zich nu aan bij de elite van renners die Parijs-Roubaix drie keer hebben gewonnen – een prestatie die niet alleen getuigt van talent, maar ook van veerkracht, tactisch vernuft en pure moed. De namen naast wie hij nu staat, staan gegrift in de wielergeschiedenis en Van der Poel heeft zich daartussen een eigen plek veroverd.
Critici twijfelden misschien aan zijn honger. Hij antwoordde met een solo masterclass. Ze trokken zijn dominantie in twijfel. Hij reageerde met een van de meest overtuigende overwinningen in de wielergeschiedenis. Ze vroegen zich af of hij “het” nog wel in zich had. Hij antwoordde: En dan zijn het er drie…
Met deze overwinning is Van der Poel niet langer alleen de regerend wereldkampioen of een Tour de France-etappewinnaar – hij is een levend monument. Zijn nalatenschap is verweven met de brute kasseien van Roubaix, waar legendes afbrokkelen of herrijzen. Van der Poel is niet zomaar gestegen. Hij is enorm gestegen.
En nu de wielerwereld vooruitkijkt naar de rest van het seizoen, is één ding duidelijk: twijfel nooit aan een kampioen – zeker niet aan een zoals Mathieu van der Poel.
Want als het stof eenmaal is neergedaald en de critici spreken…
Dan antwoordt hij simpelweg: “En dan zijn het er drie.”
