Roodhooft met obligatorische steek naar Van Aert: “Kijk naar Dwars door Vlaanderen”
Met Mathieu van der Poel hebben ze één van de beste renners ter wereld in hun team, en dat zorgt ervoor dat winnen een gewoonte is geworden voor de troepen van Alpecin-Deceuninck. Althans, voor de buitenwereld lijkt dat zo. Achter de schermen storen ze zich daar echter wel aan, en winnen smaakt des te zoeter.
Sneer naar Van Aert
Het winnen wordt bij Van der Poel als vanzelfsprekend gezien. Telkens wanneer hij ergens aan de start verschijnt, wordt de overwinning verwacht. “Precies dat stoort mij. ‘Jullie hebben Van der Poel, dus zullen jullie wel winnen’”, reageert ploegleider Christophe Roodhooft geïrriteerd. “Die redenering. Het wordt allemaal onder een soort van vanzelfsprekende noemer geschoven. Dat is niet terecht.”
Daarnaast maakt Roodhooft geen geheim van zijn frequente kritiek op Wout van Aert. “Hoe moeilijk het is om te winnen, hebben we nog gezien in Dwars door Vlaanderen”, zegt hij in Het Nieuwsblad. “INEOS, Visma, vroeger BMC, hoeveel Monumenten hebben die gewonnen? En die teams hadden of hebben ook veel kwaliteiten.”
Revanche en rancune
Nu lijkt alles op rolletjes te lopen voor Van der Poel, maar dat was zeker niet altijd het geval, aldus ploegmanager Philip Roodhooft. “Vandaag wordt er vaak een sprookje van gemaakt, alsof alles altijd goed en gemakkelijk is gegaan. Zo is het niet”, zegt hij, waarna hij enkele voorbeelden aanstipt.
“Ik herinner me de herstart in 2020 na corona. 1 augustus: Strade Bianche. Van Aert wint, Mathieu komt op tien minuten binnen. Een week later, Milaan-Sanremo: opnieuw wint Van Aert, Mathieu wordt dertiende. Het is nog altijd de enige keer dat Mathieu het in een Monument heeft laten lopen.”
Christophe vergeet ook niet de minachting die het team enkele jaren geleden ondervond. “De grote ploegen wilden hem bij ons weghalen, bij ons had hij niets meer te zoeken, wij waren te klein… Ik zal geen namen noemen, maar we hebben het vaak gehoord. Tot het een succes wordt. Dan vinden ze het allemaal vanzelfsprekend. Dat stoort mij enorm.”
Dat dit zorgt voor een gevoel van revanche en rancune, ontkennen de Roodhoofts niet. “Ik heb daar al over nagedacht. En ja, ik spreek dat niet tegen. Als er iets is dat mij altijd doet voortdoen, is het niet de euforie van overwinningen, maar dàt. ‘Godvermiljaardedju, dat zullen we nog wel eens zien.’ Die gedachte.”
