Mathieu van der Poel, een van de meest opwindende figuren in de moderne wielersport, heeft zich openhartig uitgelaten over de blijvende invloed van zijn grootvader, de legendarische Raymond Poulidor. In een recent interview reflecteerde Van der Poel op de laatste wijze woorden die Poulidor met hem deelde vóór zijn overlijden in 2019 – woorden die een hoeksteen zijn geworden van zijn kijk op zowel het leven als de sport.
“Hij zei tegen me: ‘Verspil nooit energie als dat niet nodig is. Geduld is een kracht, geen zwakte'”, onthulde Van der Poel. “In die tijd was ik nog jong en vaak ongeduldig in wedstrijden. Maar die woorden zijn me bijgebleven.”
Poulidor, liefkozend “Pou-Pou” genoemd, was een wielericoon in Frankrijk. Hoewel hij nooit de gele trui droeg in de Tour de France, was hij een symbool van consistentie, doorzettingsvermogen en nederigheid. Hij behaalde acht podiumplaatsen in de Tour en veroverde de harten van de fans met zijn tomeloze vechtlust en oprechte karakter. Hij werd een nationale held, niet vanwege zijn overwinningen, maar vanwege zijn doorzettingsvermogen. Hij werd vaak de kampioen van het volk, ook al werd hij nooit officieel gekroond. Zijn invloed op zijn kleinzoon reikt veel verder dan zijn genen.
Van der Poel, inmiddels wereldkampioen en winnaar van meerdere Monumenten, beschouwt die afscheidswoorden als een fundamentele verandering in zijn koersstrategie. “Het veranderde mijn kijk op de wedstrijd. Vroeger wilde ik elke keer iets laten gebeuren. Nu wacht ik af. Ik bereken. En als het moment rijp is, ga ik er helemaal voor.”
Deze mentale evolutie was duidelijk zichtbaar in zijn recente prestaties, waaronder zijn dominante overwinning in Parijs-Roubaix van 2024 en zijn tactisch meesterlijke Ronde van Vlaanderen-campagnes. “Er zijn momenten waarop ik het gevoel heb dat hij bij me is, vooral op de beklimmingen waar hij zo graag over sprak,” voegde Van der Poel eraan toe. “Het is alsof ik zijn stem hoor die me zegt kalm te blijven, op mijn benen te vertrouwen en niet in paniek te raken.”
Van der Poel benadrukte ook hoe de nederigheid van zijn grootvader zijn houding beïnvloedde. “Hij klaagde nooit over een tweede plaats. Hij was trots op zijn goede prestaties, en die mentaliteit hielp me na de wedstrijden die ik niet won. Het gaat om respect voor de sport en degenen die eraan voorafgingen.”
Naast zijn mentale groei vertelde Van der Poel hoe Poulidors verhalen over de ontberingen en offers die de wielersport in de jaren 60 en 70 met zich meebracht, hem nog steeds diep raken. “Hij vertelde me altijd hoe ze zouden racen met weinig voedingsondersteuning, slechte wegen en bijna geen herstelhulp. Tegenwoordig hebben we er zoveel. Hij zorgde ervoor dat ik dat nooit als vanzelfsprekend beschouwde.”
Familiediners, aldus Van der Poel, waren vaak gevuld met vriendelijke lessen van Poulidor, die liever anekdotes deelde dan preken. “Hij zei nooit ‘doe dit of dat’, maar hij sprak wel over een wedstrijd die hij verloor omdat hij te vroeg een actie ondernam, of over een keer dat hij een ploeggenoot hielp in plaats van voor de winst te gaan. Die lessen zijn me bijgebleven.”
Hun band reikte verder dan alleen de fiets. Van der Poel merkte op dat Poulidor hem er vaak aan herinnerde om van de reis te genieten en niet alleen maar de overwinning na te jagen. “Hij zei: ‘Vergeet niet van de rit te houden. Als je alleen blij bent als je wint, mis je de schoonheid van de weg.’ Dat advies heeft me geholpen balans te vinden in mijn carrière.”
Wat Poulidors advies zo blijvend maakt, is hoe het verweven is met Van der Poels dagelijks leven. Zelfs tijdens trainingskampen draagt hij een kleine foto van zijn grootvader in zijn reistas – een symbolisch gebaar dat hem herinnert aan de oorsprong van zijn liefde voor het wielrennen. “Soms, als ik langere tijd weg ben, vooral voor grote wedstrijden, neem ik even de tijd om naar die foto te kijken en me te herinneren waarom ik ooit ben begonnen met wielrennen. Het geeft me rust.”
Van der Poel is ook begonnen met het begeleiden van jonge renners in zijn Alpecin-Deceuninck-team, waarbij hij de lessen deelt die hij van Poulidor heeft meegekregen. “Ik probeer door te geven wat hij me heeft geleerd. Niet alleen koerstactieken, maar ook attitude, respect voor je concurrenten en dankbaarheid voor de mensen achter de schermen – mecaniciens, soigneurs, fans. Dat was belangrijk voor hem.”
Vooruitkijkend weet Van der Poel dat zijn carrière nog steeds zal worden afgemeten aan de monumentale schaduw van de nalatenschap van zijn grootvader. Maar hij ziet het niet als een last, maar als een voorrecht. “Ik ben er trots op zijn kleinzoon te zijn. Mensen roepen nog steeds zijn naam als ik in Frankrijk koers. Het herinnert me eraan dat ik deel uitmaak van iets groters dan ikzelf.”
Terwijl Van der Poel zijn toch al historische carrière blijft uitbreiden, blijft de nalatenschap van Raymond Poulidor meer dan alleen een familieband – het is een leidraad. Of hij nu alleen traint of het peloton aanvoert in ‘s werelds grootste wedstrijden, Van der Poel draagt het gewicht en de wijsheid van een grootvader wiens carrière miljoenen mensen heeft geleerd dat groots zijn niet alleen draait om als eerste over de finish komen.
“Hij is er misschien niet fysiek bij,” concludeerde Van der Poel, “maar elke wedstrijd waaraan ik deelneem, rijdt een stukje van hem met me mee. En elke keer dat ik win, weet ik dat hij zou glimlachen – niet alleen vanwege de overwinning, maar omdat ik met hart en ziel en met een doel heb gekoerst.”
En op die rustige momenten, wanneer de menigte verdwijnt en de weg zich voor hem uitstrekt, vindt Van der Poel niet alleen kracht in zijn benen, maar ook in de tijdloze stem van Poulidor – die hem voortstuwt, standvastig en waarachtig, op weg naar grootheid die hij met elke pedaalslag verdient.
