Van der Poel Terug in het Geel in de Tour: “Ik Heb er Spijt van”
De opluchting was enorm voor Mathieu van der Poel na de zesde etappe van de Tour de France, maar dat gold ook voor de vermoeidheid. De renner van Alpecin-Deceuninck kon na de finish nauwelijks nog spreken en gaf toe dat het geen topdag was geweest. Toch slaagde hij erin om de gele trui terug te veroveren — al was het met het kleinste verschil.
Verre van Fris
“Ik weet niet hoe ik dit heb gedaan,” vertelde Van der Poel aan de NOS. “Ik voelde me vandaag echt helemaal niet goed. Ik had bijna meteen spijt dat ik meeging in de vlucht — ik zat echt op de limiet. Dat laatste halfuur was gewoon afzien, puur overleven.”
De ontsnapping ontstond pas na veel actie in het peloton. Van der Poel deed eerst mee aan de strijd om de tussensprint en eindigde als tweede achter Jonathan Milan — een inspanning die hij meteen voelde. “Dat kostte me veel. Het duurde even voor ik weer vooraan zat. Toen ik uiteindelijk meeging in de aanval, wist ik niet of het wel slim was.”
Elke Seconde Telt
Naarmate de kopgroep meer tijd won, reed Van der Poel ogenschijnlijk gecontroleerd mee met Simmons, Healy en Storer. Maar de schijn bedroog. “Ik wist dat het peloton nog zou versnellen — Pogacar en co geven nooit zomaar op. Ik dacht dat het weleens nipt kon worden.”
En dat werd het ook. Terwijl Ben Healy solo naar een indrukwekkende ritzege reed, vocht Van der Poel in de achtergrond om elke seconde. Aan de streep gaf hij alles — en het verschil was flinterdun. “Ik wist het echt niet. Het scheelde niets. Pas na de finish hoorde ik dat ik het geel had — met één seconde…”
En Nu?
De grote vraag is nu: hoe lang kan hij de trui behouden? “Dat wordt lastig,” gaf Van der Poel toe. “De rit naar de Mûr-de-Bretagne? Als Pogacar en Vingegaard daar echt vol doorgaan, weet ik niet of ik mee kan. Vandaag was al zwaar genoeg. Ik hoop vooral dat ik een beetje kan herstellen.” Maar één ding staat vast: die ene gouden seconde maakte het verschil.
