In wat nu al wordt geprezen als een van de meest opwindende races van de eeuw, behaalde Mathieu van der Poel zijn tweede overwinning in Milaan-Sanremo — maar het was de meedogenloze aanval van Tadej Pogačar die het toneel zette voor de triomf van de Nederlander.
De editie van 2025 van La Classicissima was ronduit spectaculair. Met bijna 300 kilometer aan racen van Milaan naar Sanremo, doorstond het peloton een tactische strijd die explodeerde op de legendarische Poggio-klim. PogaÄŤar, trouw aan zijn agressieve racestijl, lanceerde een reeks vernietigende aanvallen, waarbij hij het peloton aan flarden scheurde en alleen de sterkste renners aan zijn wiel overliet.
PogaÄŤar stormde eerst op de Cipressa, testte de benen van zijn rivalen, voordat hij een andere verwoestende aanval op de Poggio losliet. Zijn doel leek duidelijk: de race uit elkaar halen en solo gaan. Maar Van der Poel, altijd de tacticus, bleef kalm. Hij volgde de meedogenloze acceleraties van de Sloveen, wachtend op zijn moment.
Toen ze de Poggio bereikten, keek PogaÄŤar om zich heen en realiseerde zich dat hij Van der Poel, Filippo Ganna en Tom Pidcock niet van zich af kon schudden. Toen kwam de afdaling, een gedeelte dat Van der Poel zich eigen had gemaakt. In een adembenemend vertoon van fietsbeheersing en moed vloog de leider van Alpecin-Deceuninck over de kronkelende wegen richting Sanremo, waarbij hij een cruciale voorsprong nam.
Met PogaÄŤar en Ganna die achter hem aarzelden, zette de Nederlander de laatste kilometers solo door. Zijn overwinningsgroet op de Via Roma was er een van zowel triomf als uitputting, een bewijs van de brute maar prachtige aard van de race.
Nadat hij de finishlijn had gepasseerd, erkende Van der Poel snel de rol die PogaÄŤar speelde in het vormgeven van de race. “Tadej maakte het vandaag ongelooflijk moeilijk. Hij dwong ons allemaal tot het uiterste — ik denk dat deze race er zonder hem compleet anders uitziet. Maar ik wist dat als ik het volhield op de Poggio, ik een kans had in de afdaling. Ik ben trots op deze. Het zou de mooiste overwinning van mijn carrière kunnen zijn.”
PogaÄŤar bleef, ondanks dat hij als vierde eindigde achter Ganna en Pidcock, vriendelijk. “Ik heb alles gegeven. Ik heb geprobeerd ze te breken, maar Mathieu was gewoon te sterk. Hij verdiende deze.”
De wielerwereld noemt deze Milaan-Sanremo al een van de beste van het moderne tijdperk — een tactisch meesterwerk, een demonstratie van pure kracht en het bewijs dat Van der Poel en Pogačar opnieuw definiëren wat mogelijk is op twee wielen.
EĂ©n ding is zeker: wielerfans zullen het nog tientallen jaren over deze strijd hebben.
